ΕΝΑΚ – ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή έχει γίνει επικίνδυνη με οριακά χαρακτηριστικά, σαν αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας – και ραγδαία εντεινόμενης πλεον – κλιμάκωσης των ανταγωνισμών, στο πεδίο της σύγκρουσης συμφερόντων, μεταξύ ενός συμπλέγματος ιμπεριαλιστικών κέντρων και πολιτικό – στρατιωτικών συνασπισμών, πολυεθνικών ομίλων, αστικών τάξεων και κρατών της περιοχής και όχι μόνο της περιοχής, με επίσημο επίδικο τα αναφερόμενα ενεργειακά αποθέματα, την εκμετάλλευση και την μοιρασιά τους, επί της ουσίας όμως, και τα ζητήματα ευρύτερων διευθετήσεων που αναπόφευκτα επικαιροποιούνται και έρχονται πιεστικά στο προσκήνιο, ζητήματα γενικότερου ελέγχου και επιρροής, με περιεχόμενο το συνολικό πολύπλευρο και περίπλοκο φορτίο τους. Η περιοδική αύξηση και μείωση της έντασης που εμφανίζεται, σε συνάρτηση με τις διπλωματικές – πολιτικές και άλλες διεργασίες που εξελίσσονται και κυρίως στην βάση των προθέσεων και επιλογών της τουρκικής ηγεσίας, που κινείται σε ρόλο “λαγού” στην πλοκή και την δυναμική των γεγονότων, δεν επιφέρουν, μέχρι στιγμής, σημαντικές, ποιοτικού χαρακτήρα αλλαγές στο διαμορφωμένο σκηνικό. Πρέπει να επισημανθεί όμως, πως μέσα στο πλαίσιο αυτών των οξύτατων ανταγωνισμών, δεν απουσιάζουν, το αντίθετο μάλιστα, πυκνώνουν, προσεγγίσεις και φωνές ακραία εθνικιστικού περιεχομένου, αντιπαραθέσεων ολιστικού και “ιστορικού” χαρακτήρα, σχετικά με τον έλεγχο γης και θαλασσίων ζωνών, προσεγγίσεις στο πνεύμα αναμέτρησης για πλήρη επικυριαρχία, που αναπόφευκτα αυξάνουν σημαντικά την επικινδυνότητα των εξελίξεων.

Η Τουρκία του Ερντογάν και η τουρκική αστική τάξη με τις παλαιο οθωμανικές της αναμνήσεις και τις σύγχρονες πολυεπίπεδες επιθετικές – παρεμβατικές και τυχοδιωκτικές πολιτικές και τακτικές της, αναμφίβολα πυροδοτεί, πρωταγωνιστικά μέχρι τώρα, την ένταση και την έκταση των εξελίξεων και συμβάλλει καθοριστικά στην επικίνδυνη κλιμάκωση τους, επιχειρώντας να παρασύρει, να ρυμουλκήσει το σύνολο των εμπλεκομένων δυνάμεων στις δικές της στοχεύσεις και επιδιώξεις.

Η κατάσταση εξελίσσεται ημέρα την ημέρα ολοένα και πιο περίπλοκη και επικίνδυνη καθώς έχει εισέλθει σε φάση προκαταρκτικού “διαλόγου αποκλιμάκωσης” στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, γεγονός που δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση αιτία ευφησυχασμού. Οι πυκνές πολεμικές ιαχές και η καλπάζουσα απειλητική ρητορική της τουρκικής ηγεσίας ενισχύουν τις τάσεις και τα αντανακλαστικά στρατιωτικοποίησης της κρίσης και οδηγούν με γοργούς ρυθμούς σε νέες διαδρομές εξοπλιστικών δαπανών, προγραμμάτων και μέτρων στρατιωτικού χαρακτήρα που εξαγγέλονται αυτή τη περίοδο.

Ο Ελληνικός λαός, ο Τουρκικός λαός και όλοι οι λαοί της περιοχής, ακόμα περισσότερο στις δεδομένες σημερινές συνθήκες, δεν έχουν, αποδεδειγμένα, τίποτα να κερδίσουν, τίποτα να ωφεληθούν από τους κερδοσκοπικούς ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων, των πολυεθνικών ομίλων και των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Αντίθετα η – ήδη – πολύ κακή κατάσταση των λαϊκών πληθυσμών θα επιδεινωθεί επιπλέον και πολύπλευρα, μέσα από τις διαδικασίες προσαρμογης στο γενικότερο κλίμα έντασης και στρατιωτικοποίησης και μέσα από το οικονομικό κόστος που προκαλείται από τις εξελίξεις, προς όφελος του εμπορίου όπλων και των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών που τα πουλάνε – πουλώντας μαζί “προστασία” και διαμεσολαβήσεις. Πολύ περισσότερο και αυτονόητα οι λαοί της περιοχής δεν έχουν να κερδίσουν, έχουν μόνο να χάσουν, στα πλαίσια καταστάσεων θερμών η γενικευμένων πολεμικών επεισοδίων.

Είναι βέβαιο ότι οι Μεσογειακοί λαοί θέλουν την ειρήνη. Είναι βέβαιο πως ο Ελληνικός λαός θέλει την ειρήνη. Όμως όχι μια ειρήνη αντιλαϊκή, εκβιασμένη από τα βρώμικα τζογαδόρικα παιχνιδια και τα ρευστά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των πολυεθνικών ομίλων, όχι μια περιστασιακή – αβέβαιη – ειρήνη, χρυσοπληρωμένη ποικιλοτρόπως στα μεγάλα αφεντικά, στους προστάτες. Όχι μια “ειρήνη” που θα μπορούσε να οδηγήσει,σύντομα η μακροπρόθεσμα σε αρνητικές η και τραγικές εθνικές εξελίξεις την χώρα μας και επιπλέον σε γεγονότα επικίνδυνα και αρνητικά για όλους τους λαούς της περιοχής, μερικοί από τους οποίους, όπως η Συρία και η Λιβύη ήδη έχουν πληρώσει ακριβά το τίμημα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και μαγειρεμάτων, με επιπτώσεις όχι μόνο σε αυτές τις τραγικές χώρες, αλλά σε όλες τις γειτονικές Μεσογειακές, μέσω του προσφυγικού – μεταναστευτικού προβλήματος που πυροδοτήθηκε από τις ιμπεριαλιστικές πολεμικές και πολιτικές επεμβάσεις. Και καθώς βρισκόμαστε μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε στιγμή τα γεγονότα και τα διδάγματα της Κυπριακής τραγωδίας, σαν αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής του Αττίλα, της χούντας των Αθηνών και των αμερικανοΝατοικών μαγειρεμάτων.

Ο Ελληνικός λαός και μαζί του οι λαοί όλης της Μεσογείου πρέπει και οφείλουν να βάλουν την σφραγίδα τους στα γεγονότα. Είναι πλέον ώριμη και επιτακτική ανάγκη οι λαοί να σταματήσουν να παρακολουθούν από απόσταση, σαν τηλεοπτικό κοινό τις εξελίξεις και τα επικίνδυνα παιγνίδια συμφερόντων και ισορροπιών των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των υποτακτικών τους και να ορθώσουν τώρα φωνή και ανάστημα. Να απαιτήσουν σταθερή και βιώσιμη ειρήνη – πλήρη απομόνωση των πολεμοκάπηλων τυχοδιωκτών παντού όπου και αν βρίσκονται και άμεση καταδίκη του εμπρηστικού καθεστώτος Ερντογάν – πλήρη και γενική εφαρμογή των κανόνων του ισχύοντος διεθνούς δικαίου, τόσο για την θάλασσα όσο και για όλα τα σχετικά ζητήματα και σε αυτή τη βάση, άμεσες πρωτοβουλίες με ενεργοποίηση αρμόδιων διεθνών οργανισμών – απόλυτο σεβασμό όλων των χωρών στην δεδομένη συνοριακή κατάσταση – Μεσόγειος θάλασσα ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας μεταξύ ανεξάρτητων και ελεύθερων λαών και όχι βάση και πολεμικό ορμητήριο των ιμπεριαλιστών.

Καλούμε τις πολιτικές οργανώσεις – ομάδες – κινήσεις – συλλογικότητες, καλούμε το λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της χώρας, καλούμε τα εργατικά Συνδικάτα όλων των βαθμίδων, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, σε ενεργοποίηση, σε άμεση κι αυτοτελή παρέμβαση στις εξελίξεις. Τα γεγονότα είναι πολύ σοβαρά, για να τα διαχειρίζονται η ντόπια αστική τάξη, το εγχώριο μπλοκ εξουσίας και η κυβέρνηση Μητσοτάκη εν λευκώ. Παράλληλα θεωρούμε πως, σε ενεργοποίηση και συστράτευση με κοινό στόχο “Μεσόγειος θάλασσα ειρήνης, συνεργασίας και συναδελφωσης των λαών – χωρίς ιμπεριαλιστικούς στρατούς, χωρίς παρεμβάσεις καμιάς χώρας σε άλλη, χωρίς ξένες βάσεις και πολυεθνικές” πρέπει άμεσα να τεθούν τα προοδευτικά αντιιμπεριαλιστικά κινήματα και όλοι οι λαοί της ευρύτερης περιοχής, στην Τουρκία, την Κύπρο, την Παλαιστίνη, την Λιβύη, στην Ιταλία, την Γαλλία και όλες τις άλλες χώρες.

Επαναλαμβάνουμε πως η ενεργοποίηση συνομιλιών “αποκλιμάκωσης” Ελλάδας – Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ που ήδη διεξάγονται, δεν προσφέρει αξιόπιστες εγγυήσεις, όπως από την αρχή φάνηκε με τις γνωστές δηλώσεις Στόλτενμπεργκ. Το ΝΑΤΟ – ΗΠΑ και η ΕΕ είναι οι βασικοί υπεύθυνοι και πυροδότες των αρνητικών εξελίξεων στην Μεσόγειο αλλά και την Βαλκανική χερσόνησο τις τελευταίες δεκαετίες, με σειρά ενόπλων επεμβάσεων και γενικότερη πολιτική αύξησης της στρατιωτικοποίησης, στη βάση των διεθνών ανταγωνισμών που ενισχύονται ασταμάτητα. Γνωστός – αλλά επιβεβλημένη η υπενθύμιση – και ο ρόλος του ΝΑΤΟ στην Κύπρο κατα την τουρκική εισβολή..

Η επιθετική και τυχοδιωκτική πολιτική Ερντογάν που έφτασε ως την σημερινή ακραία και “ανεξέλεγκτη” μορφή της, οικοδομήθηκε ακριβώς πάνω στις δυνατότητες που πρόσφεραν οι πολεμικές – επεμβατικές και αποσταθεροποιητικές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και των “μεγάλων χωρών” της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή μας, σε Ιράκ, Συρία, ΛΙβύη κλπ τις τελευταίες δεκαετίες. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ πρόσφεραν διάφορους συμπληρωματικούς ρόλους στην Τουρκία των Ερντογάν – Μπαχτσελί και σε διάφορες χώρες – συνεργάτες του Ερντογάν π.χ το Κατάρ, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών τους επεμβάσεων, που αξιοποιήθηκαν στο έπακρο από το τουρκικό καθεστώς στην επιβίωση του, στην ενίσχυση του και κυρίως στην προβολή και συστηματική διεκδίκηση μιας δικής του “αυτόνομης ατζέντας” διεκδικήσεων. Το ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – ΕΕ είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της γενικής κρίσης στην Μεσόγειο και της τουρκικής τυχοδιωκτικής επιθετικότητας, μιας κρίσης που – μεταξύ άλλων – επωμίζεται η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός.

Το καθεστώς Ερντογάν που σε πολιτική συνεργασία με τους Γκρίζους Λύκους, κυβερνά την Τουρκία ακολουθεί εδώ και χρόνια μια σκληρά αντιδραστική εσωτερική πολιτική με νεοφασιστικά χαρακτηριστικά. Καταπιέζει και καταργεί τα πολιτικά δικαιώματα, χρησιμοποιεί τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο σαν φέουδο, εξοντώνει και φυλακίζει τους πολιτικούς αντιπάλους, ακόμα και κοινοβουλευτικούς, γεμίζει τις φυλακές με την προοδευτική νεολαία της Τουρκίας που αργοσβήνει σε ηρωικές απεργίες πείνας, παραχαρασει και ισλαμοποιεί ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία, ακολουθεί πολιτικές εξόντωσης, στα όρια της εθνοκάθαρσης, απέναντι στον Κουρδικό λαό. Αυτές οι άγριες νεοφασιστικές πολιτικές έχουν την πλήρη ανοχή των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, αλλά και της Ρωσίας (στη βάση δικών της σχεδιασμών που θεωρούμε ότι, με βάση τα γεγονότα, οφείλει άμεσα να αναπροσαρμόσει) που αντιμετωπίζουν τον Ερντογάν σαν “μεγάλο σκακιστή” όπως ο Τραμπ και σε κάθε περίπτωση σαν “νόμιμο και αξιόπιστο” συνομιλητή. Η προκλητικότητα και ο τυχοδιωκτισμός του Ερντογάν στην Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, εδράζεται και ενισχύεται ακριβώς από την διεθνή και ιμπεριαλιστική στήριξη – ανοχή στο εσωτερικό του μέτωπο, καθώς το Τουρκικό καθεστώς έχει πραγματικά απέναντι του, αντίπαλό του, μόνο την δημοκρατική αλληλεγγύη των προοδευτικών ανθρώπων και κινημάτων προς τον Τουρκικό λαό. Αυτή η επιλεκτική ανοχή των ΝΑΤΟ – ΕΕ προς τον Ερντογάν και τις ατελείωτες αυταρχικές εκτροπές στην Τουρκία, ενισχύει τις ανησυχίες σχετικά με τις γενικότερες προθέσεις τους και τα μαγειρέματα τους.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται επίσημα και ανοιχτά στην σκληρή ευρωατλαντική γραμμή για τις εξελίξεις στην Μεσόγειο, γραμμή που με απόλυτο και δογματικό τρόπο δρομολογήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις της μνημονιακής περιόδου και αφορά τα ζητήματα των ενεργειακών αποθεμάτων, του EastMed, καθώς και την γενικότερη πολιτική συμμαχιών της χώρας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ξεπερνώντας κατα πολύ κάθε προηγούμενη έκφραση στην ελληνική εξωτερική πολιτική, έχει τοποθετήσει τα ελληνοτουρκικά ζητήματα ουσιαστικά σαν εσωτερική ευρωατλαντική διαφορά, ευελπιστώντας κατα κύριο λόγο στην εύνοια των ΗΠΑ – Γερμανίας – Γαλλίας και σε “ενδεικτικές” (χαμηλής κλίμακας) κυρώσεις πρός την Τουρκία, εκ μέρους της ΕΕ, σε μια πολιτική στόχευση “σοφρωνισμού” της τουρκικής ηγεσίας και των μαξιμαλιστικών – αναθεωρητικών διεκδικήσεων που αυτή εκφράζει δημόσια και σε μια κατεύθυνση διαμόρφωσης ευνοϊκής ατζέντας ενός νέου ελληνοτουρκικού διαλόγου, που απομένει να δούμε αν θα υπάρξει και κυρίως που μπορεί να οδηγήσει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη – ΝΔ, σαν σκληρή και παραδοσιακή εκπρόσωπος του “πνεύματος” της ντόπιας ξεπουλημένης αστικής τάξης που έχει μετατρέψει την χώρα μας σε στρατιωτική βάση – ορμητήριο του ΝΑΤΟ, κινείται ευθέως στην “ρεαλιστική” γραμμή περί των προστατιδών μεγάλων δυνάμεων και καλεί ανοιχτά (και) την ΕΕ να δει την Μεσόγειο σαν θάλασσα των δικών της ζωτικών συμφερόντων, προσκαλεί δηλαδή σε ακόμα ισχυρότερη και μόνιμη ιμπεριαλιστική εμπλοκή στην ήδη τραυματισμένη από τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, Μεσογειακή λεκάνη. Τόσο τα γεγονότα της αμέσως επόμενης περιόδου, όσο – και κυρίως – οι μέσο – μακροπρόθεσμες εξελίξεις θα δείξουν..

Η δική μας θέση απέναντι σε αυτά που ήδη συμβαίνουν είναι πως σήμερα, αυτή τη στιγμή, η μόνη πατριωτική γραμμή συσπείρωσης του λαού και της ελληνικής νεολαίας είναι η αντιιμπεριαλιστική γραμμή που απαιτεί ειρήνη – συνεργασία των λαών και των χωρών της Μεσογείου – τερματισμό των πολεμικών ιαχών και εξασφάλιση της νόμιμης και εμπεδωμένης εθνικής κυριαρχίας κάθε λαού και κάθε κράτους της περιοχής. Η μόνη πατριωτική θέση συσπείρωσης του λαού και της ελληνικής νεολαίας, αλλά και όλων των Μεσογειακών λαών, σήμερα, είναι αυτή που αγωνίζεται ενάντια στην καταλήστευση των ενεργειακών πηγών από τις πολυεθνικές και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, τα συμφέροντα – που η εμπειρία δείχνει πως δεν διστάζουν να σπρώξουν χώρες και λαούς ακόμα και σε πολεμικές περιπέτειες (εξ ονόματος τους) αν αυτό τους εξυπηρετεί. Η μόνη πατριωτική γραμμή συσπείρωσης του λαού και της ελληνικής νεολαίας σήμερα είναι αυτή που αμφισβητεί, που δεν δείχνει “εμπιστοσύνη” στα μεγάλα αφεντικά, η γραμμή που αντιστρατεύεται την ιμπεριαλιστική εμπλοκή και την ενίσχυση της εξάρτησης της χώρας μας, την παραπέρα οικονομική – εξοπλιστική και πολιτική εξάρτηση της. Είναι αυτή η αντιιμπεριαλιστική πατριωτική και δημοκρατική γραμμή που αντιλαμβάνεται την λεγόμενη εθνική στρατηγική σαν μια έννοια που περιλαμβάνει πρωτίστως τα αιτήματα, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της κοινωνικής λαικής πλειοψηφίας, αυτής της πλειοψηφίας που προτάσσει την ειρήνη και την συνεργασία των λαών σε έργα δημιουργικά και επωφελή, έργα με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και όχι την εκβιασμένη εμπλοκή της χώρας μας και όλων των χωρών της περιοχής στα επικίνδυνα και κοστοβόρα παιγνίδια των πολεμικών βιομηχανιών, των εμπόρων όπλων, των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των πολυεθνικών.